প্ৰাচীন ভাৰতৰ ইতিহাসৰ সন্দৰ্ভত, ভৱভূতি, হস্তিমল্ল আৰু ক্ষেমেশ্বৰ কি হিচাপে বিখ্যাত আছিল?

উত্তৰ: B. ভৱভূতি, হস্তিমল্ল আৰু ক্ষেমেশ্বৰ বিখ্যাত নাট্যকাৰ (সংস্কৃত নাট্যকাৰ) আছিল। ভৱভূতি (খ্ৰীষ্টীয় ৮ম শতিকা) — কালিদাসৰ পিছত অন্যতম শ্ৰেষ্ঠ সংস্কৃত নাট্যকাৰ। কনৌজৰ ৰজা যশোবৰ্মনে তেওঁক পৃষ্ঠপোষকতা কৰিছিল। তেওঁৰ তিনিখন বিখ্যাত নাটক হৈছে: - মালতীমাধৱ — প্ৰেম আৰু ৰোমাঞ্চ বিষয়ক এখন প্ৰকৰণ। - মহাবীৰচৰিত — ৰামৰ অভিষেক পৰ্যন্ত প্ৰাৰম্ভিক জীৱনৰ ওপৰত আধাৰিত। - উত্তৰৰামচৰিত — লংকা যুদ্ধৰ পিছৰ ৰামৰ পৰৱৰ্তী জীৱনৰ ওপৰত আধাৰিত, যাক তেওঁৰ শ্ৰেষ্ঠ কৃতি বুলি গণ্য কৰা হয়। ভৱভূতি তেওঁৰ উন্নত সংস্কৃত, গভীৰ আৱেগিক অনুভৱ (বিশেষকৈ কৰুণ ৰস) আৰু নাট্যশৈলীৰ বাবে সমাদৃত। হস্তিমল্ল — ১৩শ শতিকাৰ এজন জৈন সংস্কৃত নাট্যকাৰ যিয়ে জৈন বিষয়বস্তুৰ ওপৰত নাটক লিখিছিল। তেওঁৰ ৰচনাসমূহৰ ভিতৰত 'বিক্ৰান্তকৌৰৱ', 'মৈথিলীকিল্যাণ', 'সুভদ্ৰাহৰণ', আৰু 'অঞ্জনা পৱনঞ্জয়' অন্তৰ্ভুক্ত। তেওঁ হোয়ছল-যাদৱ দৰবাৰত সেৱা আগবঢ়াইছিল। ক্ষেমেশ্বৰ — ১১শ শতিকাৰ কাশ্মীৰী সংস্কৃত নাট্যকাৰ। তেওঁ 'চণ্ডকৌশিক' (হৰিচন্দ্ৰৰ আখ্যানৰ ওপৰত এখন সংস্কৃত নাটক) আৰু 'নৈষধানন্দ' (নলৰ কাহিনীৰ ওপৰত) ৰচয়িতা। তেওঁৰ নাটকত পৌৰাণিক ৰজাসকলৰ দুখ-কষ্ট আৰু নৈতিক পৰীক্ষা অন্বেষণ কৰা হৈছে। এই সকলো ব্যক্তি ভাস, শূদ্ৰক, কালিদাস, হৰ্ষ, ভট্ট নাৰায়ণ, বিশাখাদত্ত আদিৰে গঠিত সংস্কৃত নাট্যসাহিত্যৰ সমৃদ্ধ পৰম্পৰাৰ অংশ। ভুল বিকল্পসমূহ: (A) জৈন সন্ন্যাসী — নহয়, কেৱল হস্তিমল্লইহে জৈন বিষয়বস্তুৰ ওপৰত লিখিছিল, কিন্তু তিনিওজনেই নাট্যকাৰ। (C) মন্দিৰ স্থপতিবিদ — ভুল; সেই যুগৰ স্থপতিবিদসকল আছিল ভোজদেৱ, সূত্ৰধাৰ মণ্ডনৰ দৰে ব্যক্তি। (D) দাৰ্শনিক — ভুল; এই সংজ্ঞাত শংকৰাচাৰ্য, ৰামানুজাচাৰ্য, মধ্বাচাৰ্য, বিদ্যাৰণ্য আদি অন্তৰ্ভুক্ত হ'ব। উৎস: ভাৰতীয় ইতিহাসৰ বিষয়বস্তু পাঠ্যক্ৰম / এ. বি. কীথ, 'দ্য সংস্কৃত ড্ৰামা'।