“মিয়াৱাকী পদ্ধতি” (Miyawaki method) তলৰ কিহৰ বাবে বিশেষভাৱে জনাজাত:

উত্তৰ: C. নগৰীয়া অঞ্চলত ক্ষুদ্ৰ অৰণ্য সৃষ্টি কৰাৰ বাবে মিয়াৱাকী পদ্ধতি জনাজাত। মিয়াৱাকী পদ্ধতি ১৯৭০-ৰ দশকত জাপানী উদ্ভিদবিদ ড° আকিৰা মিয়াৱাকীয়ে উদ্ভাৱন কৰিছিল। ই কেইটামান দশকৰ ভিতৰত সৰু সৰু নগৰীয়া ভূখণ্ডত থলুৱা বহুস্তৰীয় অৰণ্য গঢ়ি তোলাৰ এক কাৰিকৰী পদ্ধতি। মুখ্য বৈশিষ্ট্যসমূহ: - কেৱল থলুৱা প্ৰজাতি ব্যৱহাৰ কৰা (কোনো বিদেশী প্ৰজাতি নহয়) - প্ৰতি বৰ্গমিটাৰত ৩-৫ জোপা পুলি ঘনকৈ ৰোপণ কৰা - ৪টা উদ্ভিদ স্তৰ ব্যৱহাৰ কৰা: গুল্মজাতীয় উদ্ভিদ, উপ-বৃক্ষ, বৃক্ষ, ছত্ৰাকাৰ বৃক্ষ (কেন’পি) - মাটিত গছৰ পাত-ডালেৰে ঢাকি ৰখা (মালচিং); মাটি প্ৰস্তুতিৰ বাবে ন্যূনতম ১ মিটাৰ গভীৰতা - পৰম্পৰাগত ৰোপণতকৈ অৰণ্য ১০ গুণ দ্ৰুতগতিত বৃদ্ধি পায় - ২-৩ বছৰৰ পিছত স্বনিৰ্ভৰশীল হৈ পৰে বেচৰকাৰী সংস্থা, পৌৰনিগম, SayTrees, Afforestt আৰু তামিলনাডু / মহাৰাষ্ট্ৰ / কৰ্ণাটকৰ ৰাজহুৱা স্থানত ভাৰতৰ ১,৭০০+ স্থানত মিয়াৱাকী অৰণ্য ৰোপণ কৰা হৈছে। বেংগালুৰু, চেন্নাই আৰু মুম্বাইত কেইবাটাও মিয়াৱাকী স্থান আছে। ভুল বিকল্পসমূহ: (A) বাণিজ্যিক শুষ্ক কৃষিত ড্ৰিপ জলসিঞ্চন, পৰিপুষ্টিযুক্ত বীজ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। (B) জিএমঅ’ উদ্যানৰ সৈতে মিয়াৱাকীৰ কোনো সম্পৰ্ক নাই। (D) উপকূলৰ বাহিৰৰ বায়ু শক্তিৰ সৈতে ইয়াৰ কোনো সম্পৰ্ক নাই। উৎস: পৰিৱেশ মন্ত্ৰালয় / বন বিভাগৰ ৰাজ্যিক বৃক্ষৰোপণ প্ৰতিবেদন।